Η «Yellowclub», η «Greenclub» και μια αρπαχτή!
Μανώλης Γαβαθιώτης 13.01.2011 - 16:47
Μία μικρή ιστορία θα σας αφηγηθώ σήμερα. Μία απολύτως ποδοσφαιρική ιστορία. Αν θέλετε, πάρτε τη σαν παραμύθι. Αυτοί πάντως που μου την μετέφεραν, δεν συνηθίζουν να αφηγούνται φανταστικά γεγονότα. Αυτά που μου μεταφέρουν είναι πάντα αληθινά.
Φυσικά, τα γεγονότα και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σ’ αυτή την ιστορία, δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα. Και πώς θα ήταν δυνατόν, άλλωστε, να συμβούν στη χώρα μας, με το πεντακάθαρο και κρυστάλλινο ποδόσφαιρο, τέτοια πράγματα σαν αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω.
Πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, που εκτυλίσσεται σε ένα μακρινό κρατίδιο του Βορρά, μία ομάδα που καλείται «Yellowclub», ο πρόεδρός της και ο εκτελεστικός της διευθυντής. Ακόμα, ένας ποδοσφαιριστής από τη μακρινή Δύση.Το συμβόλαιο του ποδοσφαιριστή αυτού θα έληγε σε λίγους μήνες. Η διοίκηση της ομάδας, λοιπόν, αποφάσισε να αρχίσει τις συζητήσεις και διαπραγματεύσεις μαζί του για την ανανέωση του συμβολαίου του. Επρόκειτο, βλέπετε, για ένα πολύ καλό και χρήσιμο παίκτη, που μπορούσε να παίξει σε όλες τις θέσεις στη δεξιά πλευρά της ομάδας.
Η διαπραγμάτευση ανατέθηκε στον εκτελεστικό διευθυντή, όπως και σχεδόν όλες οι ανάλογες με ξένους παίκτες, καθότι ο διευθυντής τυγχάνει γλωσσομαθής. Αυτός λοιπόν ανέλαβε το δύσκολο έργο να συζητήσει και να διαπραγματευτεί με τον ποδοσφαιριστή, που όπως είπαμε, θεωρείται υπερπολύτιμος για την ομάδα.
Μετά τις πρώτες επαφές, ο εκτελεστικός διευθυντής ενημέρωσε τον πρόεδρο ότι συναντούσε δυσκολίες λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων του παίκτη. «Πρόεδρε, για να ανανεώσει το συμβόλαιο, θέλει εννιακόσια χιλιάρικα, που μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερα να του τα κατεβάσω στα οκτακόσια», είπε και του προέδρου τού γύρισε το μάτι! «Μα τόσα λεφτά, δεν είναι δυνατόν, πού να τα βρούμε να τα δώσουμε», έλεγε στους συνεργάτες του με απόγνωση.
Κάποιος όμως από αυτούς, που ήταν αρκετά ψαγμένος σ’ αυτά τα θέματα, του είπε ότι ίσως θα έπρεπε να στείλουν και κάποιον άλλο γλωσσομαθή να ρωτήσει τον παίκτη, χωρίς να το μάθει ο εκτελεστικός διευθυντής.
Πράγματι, ο πρόεδρος έστειλε έναν άλλο χωρίς να το ξέρει ο διευθυντής, διότι αν το μάθαινε μπορεί και να προσβαλλόταν. Η επαφή έγινε και ο συνεργάτης του προέδρου τον ενημέρωσε για τις απαιτήσεις του παίκτη: «Ζητάει τετρακόσια, αλλά νομίζω ότι και τα τριακόσια είναι έτοιμος να τα δεχτεί»!
Ο πρόεδρος, κατάλαβε. Όπως κατάλαβαν και όλοι οι άλλοι συνεργάτες του. Κανείς δεν σχολίασε όμως, διότι υπήρχαν δύο πολύ σοβαροί λόγοι. Ο πρώτος, ότι ο εκτελεστικός διευθυντής είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των οπαδών της ομάδας. Και ο δεύτερος, ότι χάρη σ’ αυτόν η «Yellowclub» απολαμβάνει τη φιλία και υποστήριξη της «Greenclub», μεγάλης και ισχυρής ομάδας της πρωτεύουσας του κρατιδίου. Κανείς λοιπόν δεν τολμά να τα βάλει μαζί του.
Επαναλαμβάνω, προς αποφυγήν πάσης παρεξηγήσεως, ότι όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με πρόσωπα και γεγονότα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου