Φέρτε πίσω τον... Ντουντού
Ο Ντουντού Σεαρένσε βρίσκεται σε παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος και δεν θυμίζει την χαφάρα που δέσποζε στη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού την πρώτη του χρονιά στην χώρα μας.
Δεν είναι κομψό να σχολιάσουμε το ζήτημα της παρατεταμένης κρίσης στην απόδοση του Ντουντού σε ώρες που η ομάδα νιώθει ξανά τη μοναξιά της κορυφής, όλος ο Ολυμπιακός είναι σε πυρετό προετοιμασιών για το μεγάλο φιλικό και ο ίδιος ο παίκτης τρέχει στα νοσοκομεία με το πρόβλημα στο γόνατο.
Δεν είναι, όμως, καθόλου κομψό κι αυτό που γίνεται με τον Ντουντού εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο. Η ολική μεταμόρφωσή του από παικταρά-ηγέτη σε χαφάκι της σειράς είναι ένα μεγάλο θέμα που μας έχει απασχολήσει σε αναλύσεις επί αναλύσεων εδώ και μήνες, αλλά συνεχίζει να προβληματίζει κάθε μέλος του Ολυμπιακού. Από την κορυφή της διοικητικής ηγεσίας μέχρι τον απλό οπαδό που αναρωτιέται για τα αίτια της πτώσης και αναμένει καρτερικά την επιστροφή.
Το τελευταίο πραγματικά μεγάλο και σημαντικό παιχνίδι του Ντουντού στον Ολυμπιακό ήταν ο τελικός με την ΑΕΚ, όταν ο Βαλβέρδε δεν είχε φύγει ακόμη από την ομάδα. Τότε που ο Βραζιλιάνος έβαζε τον Κυργιάκο και όλη την άμυνα της ΑΕΚ στα δίχτυα και ήταν ο πραγματικός στρατηγός μέσα στο γήπεδο. Από τότε, μια ζωή περιπέτειες. Ακόμη και πέρσι το φθινόπωρο, όταν ο Ολυμπιακός προχώρησε μέχρι τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ, η παρουσία του Ντουντού ήταν φθίνουσα (με κάποιες αναλαμπές στα προκριματικά με τον Κετσπάγια). Κοίταζα στο αρχείο τις κριτικές των περσινών αγώνων και σε όσα ματς έπαιξε, δεν ήταν Ντουντού. Μετά είχε τον τραυματισμό, τα μούσκεψε ακόμη περισσότερο με εκείνο το φιλικό στη Βραζιλία στα long life Χριστούγεννα του Ζίκο και εμφανίστηκε ξανά στην τραγωδία των πλέι οφ, δίχως προσφορά σε μια ομάδα που ούτως ή άλλως τότε παρέπαιε.
Με την επιστροφή του Βαλβέρδε, είμασταν όλοι σίγουροι ότι θα δούμε τον πραγματικό Ντουντού. Ξεκίνησε καλά την προετοιμασία με τον Λίνεν, έχωνε γκολάκια στα φιλικά, έβαλε μια σουτάρα στην Αλβανία, ήταν εξαιρετικός στο θρίαμβο του Αυγούστου επί της Ρόμα στη νέα πρεμιέρα του Ερνέστο.
Κι από τότε, κάθε ματς και χειρότερα, με μερικές εξάρσεις σε κάποια ματς στο Φάληρο. Σε οποιαδήποτε παραλλαγή χρησιμοποίησής του στον άξονα. Με τον Ιμπαγάσα, έχει περιορισμένο παραγωγικό ρόλο και αρκείται να κρατάει τη θέση πίσω. Με τον Ουρτάδο έχει μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά σπάνια κάνει εμφανίσεις του επιπέδου του. Γκολ δεν βάζει ούτε από πέναλτι, στην αντίπαλη περιοχή πατάει πλέον ελάχιστα, η έφεσή του στις κεφαλιές από τα στημένα έχει μπει στο χρονοντούλαπο, όπως και τα ωραία μακρινά σουτ έχουν γίνει ανάμνηση. Με τον Ατρόμητο εξοργίζει κόσμο διότι τρέχει λιγότερο από τον Ιμπαγάσα, αποβάλλεται κιόλας.
Ο Ντουντού είναι μεγάλος παίκτης. Δεν ήταν ποτέ ο γρήγορος κεντρικός χαφ, αλλά το επίπεδό του είναι για τον Ολυμπιακό και παραπάνω, είναι για τα λεφτά του. Δεν βρίσκεις εύκολα μέσους με τις πολλαπλές ικανότητές του σε άμυνα και επίθεση. Όλα αυτά δεν μας τα είπαν, δεν τα συρράψανε στο youtube, τα έχουμε δει με τα μάτια μας. Γι΄αυτό τα τρίβουμε εδώ και ενάμιση χρόνο, γιατί δεν πιστεύουμε αυτό που βλέπουμε.
Το 2011 είθε να φέρει πίσω τον παλιό καλό, αγαπημένο, πολύτιμο παικταρά Ντουντού. Και να τον φέρει άμεσα, ώστε να βοηθήσει ουσιαστικά την ομάδα να πάρει το νταμπλ. Γιατί εάν ο Ντουντού που μάθαμε στην πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό και φτάσαμε να τον κάνουμε αρχηγό του Θρύλου, επιστρέψει σε καλό επίπεδο όταν θα κοντεύει να φτάσει η λήξη του συμβολάιου του ώστε να κάνει το επόμενο, τότε με τα ίδια χέρια που θα τον χειροκροτάμε, αυτά θα στρέψουμε προς τη μούρη μας...Ορθάνοιχτα.
Το τελευταίο πραγματικά μεγάλο και σημαντικό παιχνίδι του Ντουντού στον Ολυμπιακό ήταν ο τελικός με την ΑΕΚ, όταν ο Βαλβέρδε δεν είχε φύγει ακόμη από την ομάδα. Τότε που ο Βραζιλιάνος έβαζε τον Κυργιάκο και όλη την άμυνα της ΑΕΚ στα δίχτυα και ήταν ο πραγματικός στρατηγός μέσα στο γήπεδο. Από τότε, μια ζωή περιπέτειες. Ακόμη και πέρσι το φθινόπωρο, όταν ο Ολυμπιακός προχώρησε μέχρι τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ, η παρουσία του Ντουντού ήταν φθίνουσα (με κάποιες αναλαμπές στα προκριματικά με τον Κετσπάγια). Κοίταζα στο αρχείο τις κριτικές των περσινών αγώνων και σε όσα ματς έπαιξε, δεν ήταν Ντουντού. Μετά είχε τον τραυματισμό, τα μούσκεψε ακόμη περισσότερο με εκείνο το φιλικό στη Βραζιλία στα long life Χριστούγεννα του Ζίκο και εμφανίστηκε ξανά στην τραγωδία των πλέι οφ, δίχως προσφορά σε μια ομάδα που ούτως ή άλλως τότε παρέπαιε.
Με την επιστροφή του Βαλβέρδε, είμασταν όλοι σίγουροι ότι θα δούμε τον πραγματικό Ντουντού. Ξεκίνησε καλά την προετοιμασία με τον Λίνεν, έχωνε γκολάκια στα φιλικά, έβαλε μια σουτάρα στην Αλβανία, ήταν εξαιρετικός στο θρίαμβο του Αυγούστου επί της Ρόμα στη νέα πρεμιέρα του Ερνέστο.
Κι από τότε, κάθε ματς και χειρότερα, με μερικές εξάρσεις σε κάποια ματς στο Φάληρο. Σε οποιαδήποτε παραλλαγή χρησιμοποίησής του στον άξονα. Με τον Ιμπαγάσα, έχει περιορισμένο παραγωγικό ρόλο και αρκείται να κρατάει τη θέση πίσω. Με τον Ουρτάδο έχει μεγαλύτερη ελευθερία, αλλά σπάνια κάνει εμφανίσεις του επιπέδου του. Γκολ δεν βάζει ούτε από πέναλτι, στην αντίπαλη περιοχή πατάει πλέον ελάχιστα, η έφεσή του στις κεφαλιές από τα στημένα έχει μπει στο χρονοντούλαπο, όπως και τα ωραία μακρινά σουτ έχουν γίνει ανάμνηση. Με τον Ατρόμητο εξοργίζει κόσμο διότι τρέχει λιγότερο από τον Ιμπαγάσα, αποβάλλεται κιόλας.
Ο Ντουντού είναι μεγάλος παίκτης. Δεν ήταν ποτέ ο γρήγορος κεντρικός χαφ, αλλά το επίπεδό του είναι για τον Ολυμπιακό και παραπάνω, είναι για τα λεφτά του. Δεν βρίσκεις εύκολα μέσους με τις πολλαπλές ικανότητές του σε άμυνα και επίθεση. Όλα αυτά δεν μας τα είπαν, δεν τα συρράψανε στο youtube, τα έχουμε δει με τα μάτια μας. Γι΄αυτό τα τρίβουμε εδώ και ενάμιση χρόνο, γιατί δεν πιστεύουμε αυτό που βλέπουμε.
Το 2011 είθε να φέρει πίσω τον παλιό καλό, αγαπημένο, πολύτιμο παικταρά Ντουντού. Και να τον φέρει άμεσα, ώστε να βοηθήσει ουσιαστικά την ομάδα να πάρει το νταμπλ. Γιατί εάν ο Ντουντού που μάθαμε στην πρώτη του χρονιά στον Ολυμπιακό και φτάσαμε να τον κάνουμε αρχηγό του Θρύλου, επιστρέψει σε καλό επίπεδο όταν θα κοντεύει να φτάσει η λήξη του συμβολάιου του ώστε να κάνει το επόμενο, τότε με τα ίδια χέρια που θα τον χειροκροτάμε, αυτά θα στρέψουμε προς τη μούρη μας...Ορθάνοιχτα.
