Όταν η αυτού μεγαλειότης, γίνεται… μικρότης
03.12.2010 - 23:48
O ίδιος ο Ερνέστο Βαλβέρδε χαρακτήρισε τον αγώνα στην Καβάλα «κλειδί». Αλήθεια είναι. Έτσι όπως κοιμήθηκε ο… Παντοδύναμος και ήρθαν τα πράγματα, το ματς με την Καβάλα παίζει σημαντικό ρόλο. Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τον Πανσερραϊκό, οπότε και οι παίκτες του Ισπανού πρέπει να κάνουν το χρέος τους.
Οι πληροφορίες θέλουν τον Όλοφ Μέλμπεργκ να μην είναι σίγουρος για την αρχική ενδεκάδα των «ερυθρολεύκων». Δεν βλέπω το λόγο που θα έπρεπε να… συζητάμε για τη συμμετοχή του Σουηδού από την αρχή του αγώνα. Δεν θα έπρεπε να μας προβληματίζει καθόλου. Ούτε θα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις η αριστερή πτέρυγα, λες και δεν έχουμε υλικό που θα φτιάξει από μόνο του τη μαγιά νίκης στο «Ανθή Καραγιάννη».
Και στις δύο περιπτώσεις θα πρέπει να μας απασχολήσει το ακριβώς αντίθετο. Οι δοκιμές, οι αλλαγές στην ενδεκάδα, το φρεσκάρισμα, η συμμετοχή κι άλλων ποδοσφαιριστών, που στα επονομαζόμενα παιχνίδια «επικινδυνότητας» δεν τους προτιμά ο προπονητής.
Δεν τίθεται θέμα, ούτε υφίσταται διαφωνία πως αυτές οι έδρες και τέτοιες ομάδες, οι μικρότερες δηλαδή, είναι που σου κάνουν τη ζημιά πολλές φορές. Αυτό, όμως, συνήθως συμβαίνει όταν ο αντίπαλος τα παίζει όλα για όλα, άντε και τα… μισά από τα… όλα. Ή εν πάση περιπτώσει, αν για κάποιο άλλο λόγο πρέπει να κερδίσει εδώ και τώρα, σε συνδυασμό με την πληρότητα της αποστολής που θα κατεβάσει.
Τώρα δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά. Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να βρίσκει την αντίπαλό του πληγωμένη. Χωρίς Καρντόσο, Ονουάτσι και Αμπντούν, τη στιγμή που δεν είναι σίγουρος (μέχρι την ώρα που γράφεται το κείμενο) ο Νταρσεβίλ. Παίκτες που έχουν συμβάλει στην καλή εικόνα των «αργοναυτών».
Σε αυτό προσθέστε ότι η ομάδα του Ψωμιάδη αποτελεί την έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος και έχει στρογγυλοκαθίσει στην τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα μαζί με την ΑΕΚ και πάνω από όλους τους άλλους, τη στιγμή μάλιστα που στην έδρα της δεν έχει κερδίσει Παναθηναϊκό, Αρη, ΠΑΟΚ.
«Γιατί να κερδίσει εμάς;» είναι ένα ερώτημα. Παίζει, ουσιαστικά, χωρίς κίνητρο. Σε κάθε περίπτωση, αν «κάτσει» η νίκη, καλώς να έρθει. Κακά τα ψέματα όμως. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην Καβάλα, το ματς με τον Ολυμπιακό είναι εκτός προγράμματος.
Οπότε είναι στο χέρι του Βαλβέρδε και των παικτών του να το φέρουν στα μέτρα τους και παράλληλα να πάρουν ευκαιρίες και (περισσότερα) παιχνίδια οι Ποτουρίδης, Νέμεθ, Μήτρογλου, ή να δούμε κάποια στιγμή τον Φετφατζίδη στην απέναντι πλευρά και γιατί όχι δίδυμο στην επίθεση. Ξέρετε με ποιους.
Το μεγαλείο της μικρότητας
Βγήκαν στη δημοσιότητα μερικές κατάπτυστες δηλώσεις του άλλοτε μεγάλου άσου Ριβάλντο. Ο Ρίμπο, λοιπόν, είπε ότι ο Ολυμπιακός είχε σκοπό τη σεζόν 2004-05 να δωροδοκήσει τη Λα Κορούνια για να κερδίσει η ομάδα της Γαλικίας τη Μονακό (για το Τσάμπιονς Λιγκ όλα αυτά).
Μιλάμε για το απόγειο της ντροπής ενός ποδοσφαιριστή που έχει φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Λες και τον τρώει η περιέργεια για τον πάτο. Πρόβλημά του. Το… δικό μας (αν, δηλαδή, υπάρχει τέτοιο) έγκειται στο εξής: ας «δεχθούμε» ότι όσα λέει ο Ριβάλντο έχουν μια δόση αλήθειας. Ας μας πει ο κλαψοβραζιλιάνος για ποιο λόγο εκείνος είναι λιγότερο αθώος από τον Ολυμπιακό, από τη στιγμή που καταδέχτηκε να μεσολαβήσει να πάρει ο ίδιος τηλέφωνο -όπως είπε πάντα, μην το δένουμε και σκοινί κορδόνι- για να γίνει η δουλειά; Και γιατί το θυμήθηκε τώρα και όχι πριν από δύο-τρία χρόνια που έφυγε; Τι φοβήθηκε; Ότι θα του έκλειναν το δρόμο για το μαγευτικό Ουζμπεκιστάν;
Εκείνος δεν είναι που πριν από λίγο καιρό σε συνέντευξή του δήλωνε «Ολυμπιακός»; Ή μήπως και σε αυτή την περίπτωση αποσκοπούσε σε… μπόνους Αρτέμη Μάτσα; Πολύ μικρός για να είναι αληθινός.
Και στις δύο περιπτώσεις θα πρέπει να μας απασχολήσει το ακριβώς αντίθετο. Οι δοκιμές, οι αλλαγές στην ενδεκάδα, το φρεσκάρισμα, η συμμετοχή κι άλλων ποδοσφαιριστών, που στα επονομαζόμενα παιχνίδια «επικινδυνότητας» δεν τους προτιμά ο προπονητής.
Δεν τίθεται θέμα, ούτε υφίσταται διαφωνία πως αυτές οι έδρες και τέτοιες ομάδες, οι μικρότερες δηλαδή, είναι που σου κάνουν τη ζημιά πολλές φορές. Αυτό, όμως, συνήθως συμβαίνει όταν ο αντίπαλος τα παίζει όλα για όλα, άντε και τα… μισά από τα… όλα. Ή εν πάση περιπτώσει, αν για κάποιο άλλο λόγο πρέπει να κερδίσει εδώ και τώρα, σε συνδυασμό με την πληρότητα της αποστολής που θα κατεβάσει.
Τώρα δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά. Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να βρίσκει την αντίπαλό του πληγωμένη. Χωρίς Καρντόσο, Ονουάτσι και Αμπντούν, τη στιγμή που δεν είναι σίγουρος (μέχρι την ώρα που γράφεται το κείμενο) ο Νταρσεβίλ. Παίκτες που έχουν συμβάλει στην καλή εικόνα των «αργοναυτών».
Σε αυτό προσθέστε ότι η ομάδα του Ψωμιάδη αποτελεί την έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος και έχει στρογγυλοκαθίσει στην τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα μαζί με την ΑΕΚ και πάνω από όλους τους άλλους, τη στιγμή μάλιστα που στην έδρα της δεν έχει κερδίσει Παναθηναϊκό, Αρη, ΠΑΟΚ.
«Γιατί να κερδίσει εμάς;» είναι ένα ερώτημα. Παίζει, ουσιαστικά, χωρίς κίνητρο. Σε κάθε περίπτωση, αν «κάτσει» η νίκη, καλώς να έρθει. Κακά τα ψέματα όμως. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην Καβάλα, το ματς με τον Ολυμπιακό είναι εκτός προγράμματος.
Οπότε είναι στο χέρι του Βαλβέρδε και των παικτών του να το φέρουν στα μέτρα τους και παράλληλα να πάρουν ευκαιρίες και (περισσότερα) παιχνίδια οι Ποτουρίδης, Νέμεθ, Μήτρογλου, ή να δούμε κάποια στιγμή τον Φετφατζίδη στην απέναντι πλευρά και γιατί όχι δίδυμο στην επίθεση. Ξέρετε με ποιους.
Το μεγαλείο της μικρότητας
Βγήκαν στη δημοσιότητα μερικές κατάπτυστες δηλώσεις του άλλοτε μεγάλου άσου Ριβάλντο. Ο Ρίμπο, λοιπόν, είπε ότι ο Ολυμπιακός είχε σκοπό τη σεζόν 2004-05 να δωροδοκήσει τη Λα Κορούνια για να κερδίσει η ομάδα της Γαλικίας τη Μονακό (για το Τσάμπιονς Λιγκ όλα αυτά).
Μιλάμε για το απόγειο της ντροπής ενός ποδοσφαιριστή που έχει φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Λες και τον τρώει η περιέργεια για τον πάτο. Πρόβλημά του. Το… δικό μας (αν, δηλαδή, υπάρχει τέτοιο) έγκειται στο εξής: ας «δεχθούμε» ότι όσα λέει ο Ριβάλντο έχουν μια δόση αλήθειας. Ας μας πει ο κλαψοβραζιλιάνος για ποιο λόγο εκείνος είναι λιγότερο αθώος από τον Ολυμπιακό, από τη στιγμή που καταδέχτηκε να μεσολαβήσει να πάρει ο ίδιος τηλέφωνο -όπως είπε πάντα, μην το δένουμε και σκοινί κορδόνι- για να γίνει η δουλειά; Και γιατί το θυμήθηκε τώρα και όχι πριν από δύο-τρία χρόνια που έφυγε; Τι φοβήθηκε; Ότι θα του έκλειναν το δρόμο για το μαγευτικό Ουζμπεκιστάν;
Εκείνος δεν είναι που πριν από λίγο καιρό σε συνέντευξή του δήλωνε «Ολυμπιακός»; Ή μήπως και σε αυτή την περίπτωση αποσκοπούσε σε… μπόνους Αρτέμη Μάτσα; Πολύ μικρός για να είναι αληθινός.
