Ο Θρύλος των 5 ηπείρων και των 7 θαλασσών
Κύριε ΠΡΟΕΔΡΕ
Αν νομίζετε ότι ο Θρύλος πρωταγωνιστεί μονάχα στην… ξηρά, καιρός είναι να αναθεωρήσετε!
Το διαβάσατε, φαντάζομαι, το χθεσινό ρεπορτάζ του «ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ» για την εξόχως τιμητική διάκριση που «έλαβε» ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο οποίος συμπεριλήφθηκε στη λίστα Lloyd’s με τους 100 πιο ισχυρούς ανθρώπους της παγκόσμιας ναυτιλίας!
Κι εδώ φυσικά έχουμε να κάνουμε με μία διάκριση παγκόσμιου χαρακτήρα, που καταδεικνύει τη δυναμική και την «ισχυρή θέση» του μεγαλομετόχου του Θρύλου, η οποία φυσικά έχει άμεσο αντίκτυπο και στον Ολυμπιακό! Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πόσο σημαντικό είναι και για την ίδια την ομάδα να δραστηριοποιείται με τόσο μεγάλη επιτυχία και στις επιχειρηματικές δραστηριότητές του ο ιδιοκτήτης της.
Ο Ολυμπιακός είχε την τύχη να διαθέτει για δύο δεκαετίες κοντά έναν εξαιρετικά ισχυρό επιχειρηματικό παράγοντα του τόπου, τον Σωκράτη Κόκκαλη, και γι’ αυτό ποτέ, μα ΠΟΤΕ, δεν αντιμετώπισε προβλήματα σαν κι αυτά που ταλανίζουν κατά καιρούς όλες τις ομάδες.
Κι όταν λέω όλες, το εννοώ, αφού βλέπετε τι γίνεται στους… απέναντι τώρα που το πολυμετοχικό τείχος συνθλίβεται εκ των έσω.
*Αποτελεί, λοιπόν, ευλογία για τον Ολυμπιακό που υπάρχει συνέχεια και μάλιστα επιβλητική. Όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης έλεγε, άλλωστε, ότι σκόπευε να αφήσει τον Ολυμπιακό σε… στιβαρά χέρια, το εννοούσε και το απέδειξε στην πράξη.
Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να βρει κανέναν καλύτερο… καραβοκύρη απ’ τον Βαγγέλη Μαρινάκη, έναν άνθρωπο που γνωρίζει απ’ τις δυσκολίες της ανοιχτής θάλασσας, που δεν σκιάζεται στις φουρτούνες, που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με αποφασιστικότητα (και δεν πηδάει απ’ το καράβι, όπως άλλοι κι άλλοι) και που έχει τη μεγαλειώδη ικανότητα και οξυδέρκεια να διακρίνεται επιχειρηματικά, παράλληλα με την καθοδήγηση του Ολυμπιακού σε μονοπάτια δόξας!
Θα γνωρίζετε, κύριε πρόεδρε, πως στο εξωτερικό και ιδιαίτερα σε πρωταθλήματα με μεγάλη παράδοση, όπως το αγγλικό, δεν αναφέρονται στον προπονητή ή στον ποδοσφαιριστή αστέρα, όταν θέλουν να «χρεώσουν» κάπου την ομάδα. Δεν ομιλούν, δηλαδή, για την Τσέλσι του Αντσελότι ή τη Μάντσεστερ Σίτι του Μαντσίνι. Η μία είναι η ομάδα του Αμπράμοβιτς και η άλλη των Αράβων. Όπως και στην Ιταλία, αντίστοιχα, η Ίντερ είναι του Μοράτι και η Μίλαν του Μπερλουσκόνι - αφήστε που ο τελευταίος έχει τους προπονητές τα τελευταία χρόνια ως είδος προς… διαρκή ανάλωση.
Υπό αυτήν την έννοια, λοιπόν, «μετράει» πολύ ο διεθνής αντίκτυπος της επιχειρηματικής δραστηριότητας του Βαγγέλη Μαρινάκη, καθώς δίπλα στο όνομά του και των επωνυμιών των εταιρειών προστίθεται εδώ και μερικούς μήνες ο τίτλος του «ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού»!
Κι αυτός είναι ένας ακόμα τρόπος, που το όνομα του Θρύλου ταξιδεύει σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, ακόμα πλέον και μέσω… θαλάσσης! Καλοτάξιδα να είναι πάντοτε τα καράβια του στόλου, ν’ αυξάνονται και να πληθύνονται, κάτι που εύχονται από καρδιάς όλοι οι Ολυμπιακοί, αφού παράλληλα θα γιγαντώνεται και η ομάδα!
Α, κι ας κάνουν και μία στάση όσο βρίσκονται εν πλω στην… Ερυθρά Θάλασσα. Λόγω ονόματος και μόνο…
Με σεβασμό
ΥΓ. 1: Κάρλος Σάντσες από τη μία. Μόργκαν Αμαλφιτάνο από την άλλη. Δεν είναι οι μόνοι. Είναι, προφανώς, η κορυφή του -μεταγραφικού- «παγόβουνου» του Θρύλου. Όσοι ξέρουν τους ποδοσφαιριστές δεν λένε, απλώς, καλά λόγια. Λένε τα καλύτερα. «Πρόκειται για παίκτες που έχουν ακριβώς αυτό που ζητάει ο Ολυμπιακός στην παρούσα φάση. Παίκτες υψηλού επιπέδου, επαγγελματίες και με δίψα για διακρίσεις», ελέχθη χαρακτηριστικά από σημαντικούς ανθρώπους. Ανθρώπους τους οποίους εμπιστεύομαι. Μετά το καλοκαιρινό, απίστευτο, μεταγραφικό κρεσέντο, ο Βαγγέλης Μαρινάκης ετοιμάζεται για μία, ίσως και δύο, πραγματικά καλές κινήσεις και τον Γενάρη. Μεταξύ μας, δεν είναι… υποχρεωμένος. Και το λέω με τη λογική του +5 και του ότι είναι ξεκάθαρο ότι απέναντί μας έχουμε τους πεθαμένους. Και ως γνωστόν, οι πεθαμένοι δεν… πέρδονται. Ο Μαρινάκης όμως είναι της γνωστής… σχολής. Της σχολής που αντιλαμβάνεται ότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.
Θέλει να δει την ομάδα ακόμα καλύτερη. Να πηγαίνει στο γήπεδο και να το ευχαριστιέται. Κι αν γίνεται, γιατί όχι, να το πάρουμε αυτό το πρωτάθλημα με διαφορά-μαμούθ από τους «πεθαμένους». Να κάνουμε… διακοπές από Φλεβάρη, άντε Μάρτη, μήνα. Να μην περιμένουμε μέχρι αργότερα. Και μετά να καθίσουμε αναπαυτικά στους καναπέδες μας και να παρακολουθήσουμε τα play off. Θα έχουν πλάκα…
ΥΓ. 2: Ατζέντηδες. Μάνατζερ. Ή, πιο… ευγενικά και εύηχα, εκπρόσωποι ποδοσφαιριστών. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζουν ανάμεσά μας. Ζουν δίπλα στους παίκτες. Κινούνται δίπλα στους συλλόγους. Αυτή είναι η δουλειά τους. Είναι διαμεσολαβητές. Επειδή δεν είναι σωστό να τους βάζεις όλους στο ίδιο… τσουβάλι, οι μάνατζερ δεν είναι υπεύθυνοι για όλα τα δεινά του ποδοσφαίρου. Όπως δεν είναι κακοί όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι οδηγοί ταξί ή, για να μιλήσω για τη… ράτσα μας, οι δημοσιογράφοι, έτσι συμβαίνει και με τους μάνατζερ. Δεν είναι η αρχή του κακού. Σε κάποιες περιπτώσεις, όμως είναι.
ΥΓ. 3: Τις τελευταίες ώρες δημιουργήθηκε ένα… θέμα, για μία ακόμη φορά, με τον Κώστα Μήτρογλου. Δυστυχώς, ο άνθρωπος που ήρθε στην Ελλάδα για να τον εκπροσωπήσει με τον καλύτερο τρόπο, το έκανε με τον χειρότερο. Ο Γιάννης Λόμης, περί ου ο λόγος, δήλωσε ότι ο Κώστας το συζητάει μόνο για τον Άρη από την Ελλάδα και αναφορικά με τον Πανιώνιο η απάντησή του είναι «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Αυτό, ωστόσο, δεν είναι αληθές. Ο Μήτρογλου δεν είχε καμία ιδέα γι’ αυτές τις δηλώσεις και κυρίως το περιεχόμενό τους. Δεν… σνομπάρει κανέναν. Η προτεραιότητά του είναι να μείνει στον Ολυμπιακό αλλά αν αυτό δεν συμβεί, μπορεί να συζητήσει το οτιδήποτε σε πλήρη συνεννόηση με τον Θρύλο. Για τις δηλώσεις, μάλιστα, που έκανε ο ατζέντης (σ.σ. γιατί άραγε τέτοια… πρεμούρα να δώσει προβάδισμα στον Άρη;..), την… έφαγε την κατσάδα του απ’ όσο έμαθα.
ΥΓ. 4: Σας έγραψα και πριν από μερικές ημέρες ότι αποτελεί έσχατη λύση να αποκτήσει ο Ολυμπιακός παίκτη από τη Λατινική Αμερική τον Γενάρη. Όχι, λατινοαμερικάνο, αλλά παίκτη που να παίζει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ο λόγος είναι απλός…
ΥΓ. 5: Τώρα που τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα βρίσκονται στη μέση, τα αντίστοιχα της Λατινικής Αμερικής είναι στο ξεκίνημά τους και οι περισσότερες ομάδες διεξάγουν το βασικό στάδιο της προετοιμασίας. Όπως έχει διδάξει το παρελθόν, όσοι παίκτες αποκτήθηκαν από τον Ολυμπιακό Γενάρη μήνα χρειάστηκαν μεγάλο διάστημα για να προσαρμοστούν ή δεν προσαρμόστηκαν ποτέ.
ΥΓ. 6: Πρόσφατο είναι το παράδειγμα του Μπελούτσι, ο οποίος ήρθε χειμώνα, ουσιαστικά δεν έπαιξε μέχρι το τέλος της σεζόν και «έδειξε» την επόμενη που είχε ξεκινήσει κανονικά προετοιμασία με τους «ερυθρολεύκους».
ΥΓ. 7: Δεν αποκλείω τίποτα, αλλά επαναλαμβάνω ότι η βασική προτεραιότητα του Ολυμπιακού είναι παίκτης ή παίκτες από την Ευρώπη. Ο Κάρλος Σάντσες είναι ένας από αυτούς και ο μοναδικός «σοβαρός» στόχος έως τώρα, απ’ όσο γνωρίζω.
(Δημοσίευση: 29.12.10)
