Στο μαιευτήριο με τον Γιάγια!
Ηρακλής Αντύπας 16.12.2010 - 16:16
Ήταν καλοκαίρι του 2005 στο Ζέεφελντ, όταν ο Ολυμπιακός ξεκινούσε την προετοιμασία του με τον Τροντ Σόλιντ στον πάγκο. Στο ρόστερ υπήρχε ένας παίκτης που κατέβαινε αργά αργά από το πούλμαν, λες και βαριόταν να κάνει προπόνηση. Με το ίδιο στιλ έμπαινε στον αγωνιστικό χώρο, αλλά μόλις ξεκινούσε το πρόγραμμα, δούλευε σε φουλ ρυθμούς. Λες και κάτι τον τσιμπούσε και ανέβαζε στροφές.
Δεν χρειαζόταν να είσαι ειδικός του ποδοσφαίρου για να καταλάβεις ότι ο εν λόγω παίκτης ήξερε καντάρια μπάλα. 'Επαιζε αμυντικό χαφ και έκανε ντρίμπλες σαν δεκάρι. Πάσες με μοιρογνωμόνιο και στα αμυντικά του καθήκοντα σκύλος. Ο Γιάγια Τουρέ φαινόταν ότι θα παίξει ποδόσφαιρο σε κορυφαίο επίπεδο.
Τον μέσο από την Ακτή Ελεφαντοστού τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Παρά το νεαρό της ηλικίας του (στο λιμάνι είχε έρθει 22 ετών) ήταν παντρεμένος και με ένα παιδί. Στην Ελλάδα γεννήθηκε και το δεύτερο. Πολύ δεμένος με την οικογένειά του. Στον ελεύθερό του χρόνο, καθόταν σπίτι και έπαιζε playstation ή άκουγε αφρορέγκε. Δεν ήθελε με τίποτα να περνά άσχημα η γυναίκα του. Έκανε τα πάντα για αυτήν και δεν της χαλούσε χατίρι. Αν του γκρίνιαζε γινόταν άλλος άνθρωπος. Έπεφτε ψυχολογικά και του έφταιγαν τα πάντα.
Τον Τουρέ τον είχα επισκεφθεί στο μαιευτήριο όταν γεννήθηκε το δεύτερό τους παιδί. «Φίλε, θα φύγω. Αλλά να ξέρεις, ότι η Ελλάδα μού αρέσει. Είναι όμορφη χώρα και μου αρέσει και ο Ολυμπιακός. Μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε», μου είχε πει την άνοιξη του 2006. Ο Τουρέ πήγε στη Μονακό, από εκεί στην Μπαρτσελόνα (η μεγάλη δικαίωση του Σέλουκ, που υποστήριζε διακαώς ότι «ο Γιάγια είναι παίκτης για Μπαρτσελόνα») και τώρα στη Μάντσεστερ Σίτι. Παρατηρώντας την πορεία του, φαίνεται πως αυτή κάνει τον κύκλο της. Έπαιξε στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, τώρα είναι σε μία από τις καλύτερες αγγλικές. Μετά;
Είναι τεράστια υπόθεση που ο ίδιος ήθελε να έρθει να παίξει στο φιλικό κατά της φτώχειας. Είναι κίνηση που δείχνει ότι έχει ξεχάσει κάποια κακώς κείμενα στην παρουσία του στον Ολυμπιακό και ότι δεν θα έλεγε «όχι» σε μια δεύτερη συνεργασία. Άλλωστε, Γιάγια, «μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε»…
ΥΓ1. Τώρα που το φιλικό κατά της φτώχειας ανήκει στο παρελθόν, μπορούμε να αναλύσουμε τα κέρδη του Ολυμπιακού. Πρώτα απ’ όλα αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους όσοι συμμετείχαν στο παιχνίδι και πολύ περισσότερο σε αυτούς που το διοργάνωσαν.
Το όνομα του Ολυμπιακού έπαιξε δυνατά στην Ευρώπη. Και αυτό είναι μεγάλο όπλο της διοίκησης, σε οποιαδήποτε μελλοντική μεταγραφική κουβέντα.
ΥΓ2. Το μόνο που δεν εύχομαι, είναι να μη φτάσουμε ποτέ να διοργανώσει κάποιος φιλικό «κατά της φτώχειας της Ελλάδας».
ΥΓ3. Για το παιχνίδι με τη Λάρισα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα. Ο Ολυμπιακός αν κερδίσει, θα κάνει ένα από τα αποφασιστικότερα βήματα για την κατάκτηση του τίτλου.
Τον μέσο από την Ακτή Ελεφαντοστού τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Παρά το νεαρό της ηλικίας του (στο λιμάνι είχε έρθει 22 ετών) ήταν παντρεμένος και με ένα παιδί. Στην Ελλάδα γεννήθηκε και το δεύτερο. Πολύ δεμένος με την οικογένειά του. Στον ελεύθερό του χρόνο, καθόταν σπίτι και έπαιζε playstation ή άκουγε αφρορέγκε. Δεν ήθελε με τίποτα να περνά άσχημα η γυναίκα του. Έκανε τα πάντα για αυτήν και δεν της χαλούσε χατίρι. Αν του γκρίνιαζε γινόταν άλλος άνθρωπος. Έπεφτε ψυχολογικά και του έφταιγαν τα πάντα.
Τον Τουρέ τον είχα επισκεφθεί στο μαιευτήριο όταν γεννήθηκε το δεύτερό τους παιδί. «Φίλε, θα φύγω. Αλλά να ξέρεις, ότι η Ελλάδα μού αρέσει. Είναι όμορφη χώρα και μου αρέσει και ο Ολυμπιακός. Μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε», μου είχε πει την άνοιξη του 2006. Ο Τουρέ πήγε στη Μονακό, από εκεί στην Μπαρτσελόνα (η μεγάλη δικαίωση του Σέλουκ, που υποστήριζε διακαώς ότι «ο Γιάγια είναι παίκτης για Μπαρτσελόνα») και τώρα στη Μάντσεστερ Σίτι. Παρατηρώντας την πορεία του, φαίνεται πως αυτή κάνει τον κύκλο της. Έπαιξε στη μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, τώρα είναι σε μία από τις καλύτερες αγγλικές. Μετά;
Είναι τεράστια υπόθεση που ο ίδιος ήθελε να έρθει να παίξει στο φιλικό κατά της φτώχειας. Είναι κίνηση που δείχνει ότι έχει ξεχάσει κάποια κακώς κείμενα στην παρουσία του στον Ολυμπιακό και ότι δεν θα έλεγε «όχι» σε μια δεύτερη συνεργασία. Άλλωστε, Γιάγια, «μπορεί κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε»…
ΥΓ1. Τώρα που το φιλικό κατά της φτώχειας ανήκει στο παρελθόν, μπορούμε να αναλύσουμε τα κέρδη του Ολυμπιακού. Πρώτα απ’ όλα αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους όσοι συμμετείχαν στο παιχνίδι και πολύ περισσότερο σε αυτούς που το διοργάνωσαν.
Το όνομα του Ολυμπιακού έπαιξε δυνατά στην Ευρώπη. Και αυτό είναι μεγάλο όπλο της διοίκησης, σε οποιαδήποτε μελλοντική μεταγραφική κουβέντα.
ΥΓ2. Το μόνο που δεν εύχομαι, είναι να μη φτάσουμε ποτέ να διοργανώσει κάποιος φιλικό «κατά της φτώχειας της Ελλάδας».
ΥΓ3. Για το παιχνίδι με τη Λάρισα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά πράγματα. Ο Ολυμπιακός αν κερδίσει, θα κάνει ένα από τα αποφασιστικότερα βήματα για την κατάκτηση του τίτλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου