Δεν βρέχει, μας φτύνουν όλοι! Πού είναι η Ελλάδα που αντιστέκεται;
Ερυθρός Σταυρός - Γράφει ο Θέμος Αναστασιάδης
Χάσαμε τη Λέχου από το νησί, ο 902 του ΚΚΕ απολύει εργαζομένους, ο Γιώργος αρχίζει τις επινοικιάσεις εργαζομένων, αυτό του έμεινε από τα θαλάσσια ποδήλατα και τα κανό, η Μενεγάκη ξαναφόρεσε βέρα σε άλλο χέρι, οι πανβάζελοι φοβούνται ότι αν στείλουν τον Σισέ και τον Γκοβού στον φιλανθρωπικό αγώνα που διοργανώνει ο ΘΡΥΛΟΣ δεν θα θέλουν να φύγουν. Όλα αυτά στο μίξερ απεικονίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα. Μια αποτύπωση που θυμίζει Πικάσο, όπου τα κεφάλια από τα γελάδια μπλέκονται με κομμένα χέρια και αυτό λέγεται τέχνη. Αυτοί γίναμε τα τελευταία χρόνια. Καθήμενοι στο πρώτο τραπέζι του μπουζουκτσίδικου, να σχολιάζουμε την ακρίβεια, πετώντας 1.000 ευρώ μαραμένα γαρίφαλα που βρομάνε και συζητώντας για το αν υπήρχε τρίτο πρόσωπο στο διαζύγιο του Λάτσιου με τη Μενεγάκη. Τα ποτά περιέχουν 90% νερό και 10% αλκοόλ, από τον καπνό δεν μπορείς να δεις το γόνατό σου και οι τραγουδιάρες που πιάνουν μικρόφωνο είναι μόνο για να βλέπεις. Όλα αυτά τα πληρώναμε χρυσάφι και το αποκαλούσαμε διασκέδαση. Μέσα στην ακριβή, πλην φτηνιάρικη, διασκέδαση αναλύαμε τους όποιους προβληματισμούς μας χωρίς ποτέ να παίρνουμε σοβαρά ό,τι γίνεται. Χωρίς ποτέ να στεκόμαστε με κριτικό πνεύμα σε ό,τι μας σέρβιραν. Από τα ποτά μπόμπες μέχρι τα νέα εργασιακά ζητήματα, τις αρπαχτές μεγαλοκαρχαριών εδώ και χρόνια.
«Εμείς δεν είμαστε Έλληνες», κραύγαζαν και εννοούσαν ότι αυτοί δεν θ’ ανεχθούν με στωικότητα και παθητικότητα ό,τι δεχόμαστε εμείς εδώ. Δεν θα... γίνουν καρπαζοεισπράκτορες και τυφλά πειθήνια ανθρωπάκια που θα υπακούουν στις εντολές του εκάστοτε τοποτηρητή της άρχουσας τάξης. Μπορεί στο τέλος να χάσουν τη μάχη, αλλά τουλάχιστον θα πέσουν αγωνιζόμενοι. Θα έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη ότι έδωσαν τον αγώνα τους, κατέβηκαν στους δρόμους, φώναξαν, διαδηλώσαν, προσπαθήσανε δίνοντας ό,τι έχουν και δεν έχουν».
Αυτή είναι η είδηση της χρονιάς. Μας έλεγαν τεμπέληδες, μας έλεγαν σπάταλους, μας έλεγαν ελαφρόμυαλους. Το να λένε οι Γάλλοι ότι δεν είμαστε Έλληνες, καταδεικνύει μία αλήθεια: Ούτε εμείς αξίζουμε να είμαστε Έλληνες.
Αν κάτι μας είχε μείνει ήταν η αξιοπρέπεια, το πνεύμα του μαχητή. Τώρα αυτό που μας περισσεύει αφορά στα δάνεια που έχουμε να αποπληρώσουμε και τα διαβατήρια που γράφουν ελληνική δημοκρατία. Τίποτε άλλο δεν ορίζει τον Έλληνα στις ημέρες μας. Ένα διαβατήριο και μία ειδοποίηση: πληρώστε. Ακόμα κι έτσι κάποτε θα κάναμε λίγο χιούμορ, θα τους εκνευρίζαμε. Τώρα ράθυμοι πνευματικά περιμένουμε τον από μηχανής θεό να εμφανιστεί διότι «ο θεός σώζει την Ελλάδα». Ξεχνάμε ότι ακόμα κι αυτός πρέπει να ασχοληθεί με κανένα άλλο μέρος του πλανήτη, εκεί όπου δεν του έχουν κάνει κατάληψη στο εξοχικό του και προσπαθούν με αγώνα να επιβιώσουν μέσα στο κρύο ή την υπερβολική ζέστη. Ο Ύψιστος ούτε ενοίκιο δεν θα μας ζητήσει για το καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη. Θα περιμένει πότε θα τελειώσουμε για να πάρει πίσω τον τόπο.
Ο Παναθηναϊκός που… φοβάται έναν αγώνα για τον πιο έντιμο σκοπό, ο πρωθυπουργός ο οποίος θέλει να παραδώσει τους εργαζομένους της χώρας του στην πυρά, το ενδιαφέρον μας για τα ερωτικά της Μενεγάκη, όλα αυτά δεν είναι η Ελλάδα στις ημέρες μας. Είναι οι Έλληνες. Οι Έλληνες που δεν είναι περίγελος, αλλά πρότυπο μαλθακότητας, μία μάζα η οποία δεν αντιδρά σε τίποτα πια. Εμείς.
(Δημοσίευση: 11.12.10)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου