Στη Σπιναλόγκα ξέχασαν τα... κρητικά και εμείς τη χρησιμότητα του Φουστέρ
Ερυθρός Σταυρός
Γράφει ο Θέμος Αναστασιάδης
Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή τα οποία φαίνονται απλά, αλλά τελικά είναι πολύ σύνθετα. Πάρτε για παράδειγμα το «Νησί». Εντυπωσιακό, καλογυρισμένο, δάκρυ μέχρι να αδειάσουν από χαρτομάντιλα τα φανάρια, αλλά από την άλλη δεν γίνεται εν έτει 1948 στην Κρήτη να μην υπάρχει ένας ντόπιος, που δεν έχει κάνει ένα χιλιόμετρο έξω από το χωριό του, να μη μιλάει τη γνωστή τοπική διάλεκτο. Λεπτομέρειες θα πείτε, αλλά όταν παρουσιάζεις κάτι τόσο όμορφο, μπορείς να φτάσεις στο τέλειο και, αν δεν το αγγίζεις, τότε δεν κάνεις τα... απλά. Τα απλά είναι και τα δύσκολα ιδιαίτερα στον αθλητισμό, λιγότερο ίσως στην τηλεόραση.
Ο Φουστέρ είναι ένα παιδί που δεν έχει τίποτα που να τον κάνει να ξεχωρίζει. Τρέχει μεν, αλλά δεν τριπλάρει μαγικά, πασάρει, αλλά δεν είναι όλες του οι πάσες με μοιρογνωμόνιο. Πιέζει, αλλά δεν γίνεται να κλέψει όλες τις μπάλες. Σκοράρει, όχι τόσο συχνά όσο θα μπορούσε. Στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ πάντα βρίσκαμε έναν παίκτη, ως εξέδρα, για να του τα χώνουμε. Όλες τις εποχές. Δεν σημαίνει πως τον αγαπούσαμε λιγότερο, αλλά θα θυμάστε οι παλαιότεροι τι άκουσε ο Τσιαντάκης, ο «Φώντακας», επειδή δεν έβαζε γκολ κι έβγαζε μόνο σέντρες από τα αριστερά. Ξεχνάτε, ελάτε εσείς που κρύβεστε στην πίσω σειρά, τι άκουγε ο Τζόλε τα πρώτα χρόνια επειδή οι πάσες του δεν ήταν ακριβείς ή για το γεγονός ότι στα πρώτα χρόνια δεν σκόραρε τόσο εύκολα.
Βεβαίως από την άλλη ο Τζόλε έκανε με το καλημέρα δική του την αριστερά πλευρά, ήταν ένα παιδί που έλαμψε με το... γεια σας. Για κάθε Τζόλε στην ίδια ομάδα χρειάζεται πάντα ένας Ζέτερμπεργκ, ένας Ζε Ελίας, αν θέλετε κι ένας Λουτσιάνο. Όλοι αποτελούν ένα εξάρτημα της μηχανής διότι αυτό είναι η ποδοσφαιρική ομάδα. Ο καθένας έχει την αποστολή του, κάνει την δουλειά του. Αυτή που θέλει ο προπονητής.
Ο Φουστέρ δεν σου γεμίζει το μάτι. Παιδί αδύνατο, φατσούλα παιδική, στο γήπεδο βρίσκεται ανάμεσα σε σούπερ σταρ όπως ο Ιμπαγάσα, ο Μιραλάς και ο Πάντελιτς, είναι αυτός που όταν θα γίνει αλλαγή ούτε ο ίδιος ούτε κανείς άλλος δεν θα διαμαρτυρηθεί. Είναι όμως αυτός που ακριβώς επειδή δεν κουβαλάει το βάρος της λατρείας του κόσμου ή ενός τεράστιου συμβολαίου, θα κάνει τη δουλειά ήσυχα κι επιτυχημένα.
Το παλικάρι αυτό πήρε την μπάλα στην Καβάλα και καθάρισε τον αγώνα. Άνευ πολλών συζητήσεων και άνευ τυμπανοκρουσιών. Αν ήταν άλλος που ευστοχούσε μετά από τέτοια πίεση, θα γινόταν αφίσα στα περίπτερα διότι μην ξεχνάτε πως είμαστε τον άκρων οι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ. Θα μπορούσε να το βάλει ο Ιμπαγάσα, θα μπορούσε να το βάλει ο Μιραλάς, ο Αβραάμ. Το έκανε αυτό το παιδί τον οποίο ζητάμε σε κάθε αγώνα να γίνει αλλαγή επειδή δεν κάνει το ένα και το άλλο.
Ξεχνάμε κάτι. Ο Φουστέρ κάνει τη δουλειά που απαιτεί ο Βαλβέρδε και την κάνει τόσο καλά ώστε ήδη έχει φτάσει στα τέσσερα γκολ. Έχει τον πιο άχαρο ρόλο, να αμύνεται ώστε να καλύπτει τη σχετική αδυναμία του Ιμπαγάσα και να επιτίθεται βοηθώντας τον Μιραλάς. Δεν χρειάζεται πτυχίο προπονητή για να δεις ότι αυτό το παιδί αποτελεί σημαντική προσθήκη για το παρόν και το μέλλον αυτής της ομάδας. Είναι ένας σύγχρονος ποδοσφαιριστής, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει παντού και ίσως να ανήκει στον πυρήνα που θα μας πάει ένα σκαλί πιο πάνω. Μην ξεχνάμε ποτέ το νεαρό της ηλικίας του διότι πολλές φορές λησμονούμε τη σημασία της λέξης «επένδυση».
(Δημοσίευση: 08.12.10)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου